Als het snel moet kunnen we snel acteren…
Op maandagavond 22 september kregen we een aanvraag voor een spoedrit.
De vraag was of we een wensvraagster met haar man zo snel mogelijk naar Mainz konden vervoeren.
Om geen tijd te verliezen zijn Noud en Paul, twee van onze chauffeurs, gebeld.
Ze zijn direct naar post Blerick gegaan en met de ambulance naar Munstergeleen gereden. Ruim een uur na de aanvraag waren we bij onze wensvraagster om direct door te rijden naar Mainz.
Een lange rit omdat na Koblenz het slechte weer ons hinderde. Veel regen en opspattend water. Na een korte sanitaire stop waren we om 1 uur ‘s nachts in Mainz. Daar werden we hartelijk ontvangen en kon de familie naar hun zoon, die daar op de IC lag.
Na een kop koffie zijn we weer teruggereden naar Blerick waar we om 6 uur ‘s morgens weer arriveerden met ruim 650 km op de teller.
Vrijdag 3 oktober zijn we met de ambulance naar de uitvaart geweest.
Mocht mevrouw het zitten in de rolstoel te lastig vinden, dan was er een brancard bij de hand.
Dit gaf haar en de familie veel rust in deze moeilijke tijd. Fijn dat we dit mochten en konden doen.
De familie Kubben schreef zelf ook nog een verslag over deze nacht:
Maandag 22 september 2025 werd onze wereld compleet op zijn kop gezet.
De politie stond bij mijn ouders aan de deur dat hun zoon, mijn broer (43jr), in kritieke toestand was opgenomen in het ziekenhuis in Mainz, waar hij werkt en woont.
Na telefonisch overleg met het ziekenhuis werd snel duidelijk dat hij op sterven lag en het onduidelijk was of hij de nacht zou overleven. Dus wij wilden vanuit omgeving Sittard-Geleen zo snel mogelijk naar Mainz, een rit van 3 uur.
Maar…. mijn moeder had enkele weken tevoren een ruggenwervel gebroken en kon nog niet zo lang zitten. Haar thuis laten was geen optie met haar zoon stervend in het ziekenhuis.
Maar 3 uur in een auto zitten zou funest zijn voor de mogelijkheid om daar nog goed afscheid te kunnen nemen.
Na slechts twee telefoontjes stond er anderhalf uur later een wensambulance voor de deur bij mijn ouderlijk huis, die mijn ouders in een late avondrit naar het ziekenhuis in Mainz heeft gebracht.
Ik ben met de auto gereden, en zo hebben we samen nog enkele waardevolle uren met zijn vieren gehad voordat hun zoon, mijn broer in ons bijzijn overleden is.
Noud en Paul, zoals ik in de uitvaartmis al zei: niet alle engelen hebben vleugels, sommigen gaan verkleed als broeder van de wensambulance. Jullie hebben ons de kans gegeven om samen afscheid te nemen en dit heeft ons enorm gesteund in het verwerkingsproces.
Heel, heel, heel Hartelijk dank!!!
Pieter, ook namens Sjef en Monique
